floydian girl's blog

ფლოიდელი გოგოს ბლოგი


17 Comments

მიდი, ჰკითხე ალისას

Image

დღეს მინდა ვისაუბრო წიგნზე, რომელსაც არ დაუპყრია სრულიად ბლოგოსფერო და ბევრისთვის უცნობიც არის. ასე რომ, ვეცდები არ „ვისპოილერო“ და წინასწარ არ გავთქვა ყველაფერი.

მიდი, ჰკითხე ალისას“ 70-იან წლებში მცხოვრები ნარკომანი გოგონას დღიურია, ჩვენ არ ვიცით ამ წიგნის პერსონაჟის პროტოტიპი ერთი ადამიანია თუ რამდენიმე, გაურკვეველია მისი სახელი და გვარი, თუმცა ნათელია ყველაზე საინტერესო დეტალები. ეს ნაწარმოები ნამდვილად ვერ გადაჭრის ნარკომანიის პრობლემას, მაგრამ დაგვაფიქრებს და შეიძლება გარკვეული დასკვნებიც გაგვაკეთებინოს. მოკლედ, წიგნში კარგად არის გამოხატული პრობლემები, რომლებიც თავს იჩენს 13-დან 19 წლამდე ანუ ასახულია მშობლებისა და შვილების ურთიერთობა, მეგობრების გარეშე ყოფნისგან გამოწვეული სევდა, თინეიჯერული სიყვარული, წამალდამოკიდებულება და საკუთარი თავის დამარცხების მცდელობა. „ალისა“ არის გოგონა, რომელიც შემთხვევით ააცდინეს გზას და მთელი ცხოვრება დაუნგრიეს. ამ პერსონაჟში მომწონს ის, რომ მუდამ ცდილობდა ჭეშმარიტებისკენ გადახვევას და გამოჯანმრთელებას, არ მოსწონდა ის რასაც აკეთებდა და სიბინძურედ ეჩვენებოდა, ჰქონდა ოცნებები ანუ ცხოვრება საყვარელ ადამიანთან ერთად, სოციოლოგიაში გარკვევა და მორალურად დახმარება იმ ბავშვებისა, რომლებზეც საკუთარი გამოცდილების გამო გული შესტკიოდა. რა არ მომწონს ამ პერსონაჟში? არ მომწონს, ის რომ ყველა თინეიჯერივით ფეხებზე იკიდებს მშობლების აზრს, არადა ამ შემთხვევაში დედამისი ყოველთვის სწორ რჩევებს აძლევდა. გული მწყდება იმაზე, რომ ვერ მოახერხა საკუთარი თავის დამარცხება.

არ მიყვარს უზარმაზარი თემების წერა, ამიტომ ბევრი რომ არ გამიგრძელდეს ვიტყვი ერთს. ჩემი დიდი სურვილია გავარკვიო რა მოხდა „ალისას“ უკანასკნელი ჩანაწერიდან იქამდე, რაც ეპილოგში წერია. მაინტერესებს, როგორ შეიცვალა ყველაფერი ასე რადიკალურად. ამისთვის კი ზუსტად ვიცი რა უნდა გავაკეთო. უნდა გავესაუბრო ბეატრის სპარკსს, სანამ მომკვდარა, რადგან ის არის ფსიქიატრი და დღიურიც სწორედ მან გამოსცა თავისი პაციენტის მონათხრობის საფუძველზე. თუ ბეატრისი მოკვდა ალინ პეის ნილსენს მაინც გავესაუბრები, ის ჟურნალისტია და ბევრი რამ იცის, რადგან წიგნის ავტორისგან ინტერვიუ აქვს აღებული. ასე რომ, მზად ვარ ბევრ რამეზე წასასვლელად იმის სანაცვლოდ, რომ ბოლოს და ბოლოს “მივიდე და ვკითხო ალისას”.

Advertisements


5 Comments

შეწყვეტთ ძველი და ახალი თაობების შედარებას?!

Image

ხშირად გესმით სიტყვები „ჩვენ დროს ამას ვინ გაბედავდა“ ან „ჩვენ დროს სხვანაირად იყო“? ამ ფრაზების ავტორები ჩვენი მშობლები არიან. ისინი ამტკიცებენ, რომ მათ დროს გოგონებს შედარებით კონსერვატიულად ეცვათ, ბიჭებისკენ არ იხედებოდნენ, მხოლოდ სწავლაზე ფიქრობდნენ, უფროსებს არ ეტლიკინებოდნენ. ერთი სიტყვით და მრავალი გაგებით, ისინი ზრდილობიანები და კულტურულები ყოფილან. ჩვენს თაობაში თურმე ყველა გარყვნილია, ტანზე არაფერი აცვიათ, გოგონები მუდამ ბიჭებზე ფიქრობენ, სწავლა ფეხებზე კიდიათ, მშობლებს ეპასუხებიან, მასწავლებლებს არ ემორჩილებიან ანუ საბოლოო ჯამში ზარმაცები და უზრდელები არიან.

თქვენ გინდათ დამაჯეროთ, რომ ადრე ყველა კლდემამოსილი იყო?

თქვენ გინდათ დამაჯეროთ, რომ ადრე ყველა მუხლებამდე სიგრძის კაბით დადიოდა?

თქვენ გინდათ დამაჯეროთ, რომ ადრე არავინ იხედებოდა ბიჭებისკენ?

და იმის დამტკიცებასაც ხომ არ ცდილობთ, რომ ზრდილობა არავის აკლდა?

ნუთუ, დღეს არ დადიან გოგონები, რომლებიც იმ მოთხოვნილებებს აკმაყოფილებდნენ, რომელიც „ძველი თაობის ხალხის განმარტებაში ვახსენე?

ეს ყველაფერი აბსურდია. ქვეყანა ვითარდება, თუმცა ხალხის აზროვნება ძალიან მცირედით იცვლება. შეიძლება მოხდეს ღირებულებების გადაფასება, აი სტერეოტიპები კი უცვლელი რჩება. ბრბო ყოველთვის სასტიკი იყო, არის და იქნება! ამაში ორი აზრი არ არის. ის ყველას გამოუძებნის რაღაცას გასაკრიტიკებლად, ყოველთვის დაიწუნებს ახალს და იმის ნაცვლად, რომ მომავალში დაიწყოს ყურება, ეცდება უკვე განვლილში „გამოჩხრიკოს“ ვითომ „ტკბილი წარსული“.

ძვირფასო მშობლებო,

გთხოვთ შეწყვიტეთ თქვენი და ჩვენი თაობების შედარება!

ჩვენ თინეიჯერები ვართ! გახსოვდეთ, თქვენც იყავით თინეიჯერები. :))