floydian girl's blog

ფლოიდელი გოგოს ბლოგი


დატოვე კომენტარი

აღსარება ბზარების გარეშე

Image

ღამეა. ძილი არ მეკარება.

უძილობა მას შემდეგ დამჩემდა, რაც ის ამბავი მოხდა. კალამს ხელში ვიღებ, წერას ვიწყებ. მინდა გადმოვცე ყველაფერი, რაც მაწუხებს, თუმცა მონანიებას მაინც არ ვაპირებ.

ყველაფერი იმით დაიწყო, რომ ბავშვობაში იმ დაწყევლილ, ცხოვრების დამანგრეველ ბრიტანული სკოლაში შემიყვანეს. მე მკაცრი წესების მსხვერპლი გავხდი.

გავიდა წლები… მე უკვე სკოლაში ვასწავლიდი. ასე რომ, შემეძლო საკუთარი მსხვერპლის არჩევა და საუბედუროდ თუ საბედნიეროდ, ეს შანსი ხელიდან არ გავუშვი. ყურადღებით ვათვალიერებდი ყველა მოსწავლეს. იმ მომენტისთვის საუკეთესო ვარიანტი დი იყო რომ არა ფიამას გამოჩენა. ესპანელი გოგონას ასე უცებ შემოჭრა ჩვენს სკოლაში რაღაც არასწორი იყო. ტყუილია, რომ ამბობენ, ადამიანს ცხოვრება თვალწინ მხოლოდ სიკვდილის წინ გაუელვებსო. მე იგივე ფიამას ყოველ დანახვაზე მემართებოდა. ის იყო ერთადერთი ვინმე, ვინც წარსულს სიტყვების გარეშე მახსენებდა. პირველივე დღიდან ჩემი მეტოქე გახდა. აქამდე თუ ყურადღების ცენტრში მე ვექცეოდი, ბავშვები მაღმერთებდნენ და მასწავლებლის იდეალად მთვლიდნენ, მისი გამოჩენის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა. სკოლა ახალი მოსწავლისკენ გადაერთო. გულში მოსვენებას არ მაძლევდა მისი განადგურების არანორმალური ჟინი. მომეცა თუ არა საშუალება სასტიკად გავუსწორდი გოგონას. იმ დღის გახსენებისას მაჟრიალებს, მაგრამ მაინც არ ვნანობ. ყურში ზარივით ჩამესმის ჩემივე სიტყვები:

– დაიძინე, დაიძინე, პატარავ. შენ ჯერ არ ხარ მზად ამ ცხოვრებისთვის.

რა მტანჯავს? იმის მაგივრად, რომ სიკვდილის წინ ბოდიში მომეხადა ან მეთქვა სხვანაირად არ შემეძლო და თავიდან უნდა მომეშორებინეთქო, მე მხოლოდ რაღაც სულელური მიზეზი ვუთხარი, თან ჩემი თავიც დავარწმუნე ამაში.

ასე იყო თუ ისე, ყველაფერი მორჩა. ვზივარ ფანჯრის წინ, გარეთ ლამპიონებს ვუყურებ, სიგარეტს ვეწევი, წარსულზე ვფიქრობ და მაინც არ ვნანობ. ცოცხალი რომ იყოს ფიამა, ისევ გავწირავდი სასიკვდილოდ. ხომ ვამბობდი მთავარი სურვილიათქო. ჰოდა, მე ასე მინდოდა.

თუ ვინმე ამ „აღსარებას“ კითხულობს, ნიშნავს, რომ მე ცოცხალი აღარ ვარ და ძლივს შემონახული, გაყვითლებული ფურცლები ბინის ახალმა პატრონებმა აღმოაჩინეს კარადის ქვედა კუთხეში. ნიშნავს იმასაც, რომ გძულვართ ჩემი საშინელი საქციელის გამო, მე კი კვლავ არ ვნანობ…

(მე როგორც მის ჯი, ყვინთვის მასწავლებელი.

შთაგონებულია „ბზარების“ მიერ)

Advertisements


7 Comments

Less sleep/More sleep

Image

კომპიუტერთან ვზივარ, ბლოგისთვის თემას ვწერ, სამეცადინოზე არ ვფიქრობ და არც ის მადარდებს დილით ადრე როგორ ავდგე – ყველაფერი მიანიშნებს იმაზე, რომ დღეს პარასკევია! მხოლოდ ახლა დავიჯერე. დამთავრდა მორიგი სასწავლო კვირა, დამღლელი და გადატვირთული. ისე მჭირდება ზამთრის არდადეგები, როგორც ჟანგბადი. მჭირდება ბევრი, ბევრი, ძალიან ბევრი ძილი. შემიძლია ყოველდღე, უბრალოდ, ადრე დავწვე და დილითაც ადრე გავიღვიძებ, მაგრამ ნებისყოფა არ მყოფნის.

და მაინც, რატომ მიყვარს ასე ძალიან ღამით სიფხიზლე? ჩემ შემთხვევაში პასუხი მარტივია – იმიტომ, რომ არსებობს კომპიუტერი, რომელთანაც დღისით სამეცადინოს გამო ვერ ვჯდები და ტელევიზორი, რომელზეც შუადღისას არაფერი გადის, მხოლოდ ღამით აჩვენებენ საინტერესო გადაცემებს და პროექტებს. ეს მხოლოდ ჩემი უაზრო მიზეზებია, აი, 2 ფაქტი კი ნამდვილად სწორია და მინდა თქვენც იცოდეთ:

  1. მთელი ღამე ფხიზლად ყოფნის დროს ადამიანის სხეული წვავს 161 კალორიას. ( არ დავიძინოთ და ვიყოთ მუდმივად ფორმაში! :D )
  2. ის ადამიანები, რომლებიც გვიანობამდე არ იძინებენ უფრო ინტელექტუალურები არიან ვიდრე ისინი, ვინც ადრე იძინებენ და ადრე იღვიძებენ.

ყოველივე ამის შემდეგ მგონი მაქვს მიზეზი იმისთვის, რომ არ დავიძინო გვიანობამდე. სულ მიკვირდა, როგორ ათენებდნენ ბლოგერები ღამეებს თემებისთვის, მაგრამ დავიჯერე ამ რამდენიმე დღის წინ, როცა ღამის 3 საათზე ვცადე პოსტის დაწერა. რა დამეხმარება იმაში რომ ღამით არ დამეძინოს? ყავა – ჩემი უერთგულესი მეგობარი. მაგრამ fuuuck, არ უნდა დამავიწყდეს, რომ ადამიანი დაუძინებლად მხოლოდ 48 საათი ძლებს. მართალია, ღამეების თენებას მხოლოდ არდადეგებზე ვაპირებ, მაგრამ დღეს პარასკევია და ამაზე ფიქრით ტვინის გამოსაჭედად საკმაოდ დიდი დრო მაქვს.

მიყვარს პარასკევი! მიყვარს გვიანობამდე სიფხიზლე და მიყვარს დილის ძილი!