floydian girl's blog

ფლოიდელი გოგოს ბლოგი


5 Comments

გოგონა, რომელიც ძლიერ ჰგავს პეპის

ეს-ეს არის მილენიუმის საგის უკანასკნელი წიგნი დავხურე. ჩემდა სამწუხაროდ, დავასრულე ლიზბეთ სალანდერის თავგადასავლები. მის სამყაროში შარშან შევაბიჯე და ერთი წიგნის წაკითხვიდან მეორემდე ინტერესი მკლავდა. საბოლოო ჯამში, სტიგ ლარსონის ტრილოგიამ 2 კვირა წამართვა. რა თქმა უნდა, სიტყვა „წამართვას“ დადებითი დატვირთვა აქვს, რადგან არ ყოფილა წამი, როდესაც წიგნის სიუჟეტი უაზრო მომჩვენებოდა.

აქ ყველა მნიშვნელოვანი მოქმედება შვედეთში ხდება. ვინაიდან ტრილოგიის სამივე ნაწილში ერთდროულად რამდენიმე სიუჟეტური ხაზი ვითარდება, მათი სათითაოდ აღწერა არ ღირს. ვისაც ჯერ კიდევ არ წაგიკითხავთ ლარსონის საგა, მოკლე შინაარსისთვის თვალის გადავლება თქვენთვის მომინდვია. ძალიან შთამბეჭდავია ტექსტები რომელიც სამივე წიგნს აქვს წამძღვარებული და მეტწილად ფემინისტურია. წიგნის მთავარი სათქმელის დიდი ნაწილი სწორედ ამ წამძღვარებებითაა გადმოცემული. პირველი ნაწილი არის სისხლიანი, მეორე – დამაინტრიგებელი, ხოლო მესამე – ყველაზე სერიოზული. „გოგონა დრაკონის ტატუთი“, გოგონა, რომელიც ცეცხლს ეთამაშებოდა“ და „გოგონა, რომელმაც კრაზანების ბუდე დაანგრია“ მრავლად მოიცავს მკვლელობებს, ძალადობის ამსახველ დეტალებს, თაღლითობის მაგალითებს, ჯაშუშობას და მრავალ სხვა კანონდარღვევას. სტიგ ლარსონი არ იცავს კლასიკური დეტექტივებისთვის დამახასიათებელ წესებს. აქ დეტექტიური სიუჟეტების გარდა სხვა მოვლენებიც ვითარდება. ჩვენ საშუალება გვეძლევა გავიგოთ ზოგიერთი ჟურნალის სარედაქციო ამბები, ეჭვმიტანილების, ჟურნალისტების, გამომძიებლების თუ სხვათა პირადი ცხოვრების დეტალები და ა.შ. ლარსონის დეტექტივს სხვა დეტექტივებისგან თანამედროვე ტექნოლოგიებისთვის დიდი დატვირთვის მინიჭებაც გამოარჩევს. მის ტრილოგიაში ინტერნეტს მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს. ბოლოს, ყველაზე მთავარი – პერსონაჟების ურთიერთობები. როგორც უკვე აღვნიშნე, მათ პირად ცხოვრებას წიგნში დიდი ადგილი ეთმობა. გარდა ამისა, ისინი ერთმანეთთან სხვადასხვა ჯაჭვებით არიან დაკავშირებული. ბევრი რომ არ ვილაპარაკო თანდათან რეცენზია მათი დახასიათებისკენ მიმყავს.

პირველი მთავარი გმირი ლიზბეთ სალანდერია. ის არის ახალგაზრდა ჰაკერი, უამრავი პირსინგითა და ტატუთი, ასოციალური გოგო, თუმცა თავისი საქმის ნამდვილი პროფესიონალი. მისი ცხოვრების აღწერას რომ არ მივყვე და წიგნიდან მნიშვნელოვანი დეტალები არ გავამჟღავნო მხოლოდ მისი დახასიათებით შემოვიფარგლები. სალანდერი ძალიან თავისუფალი თუმცა არაგულწრფელი გოგოა, ამავდროულად, უშიშარი და სამართლიანობისთვის მებრძოლი. ადამიანი, რომელთან დასაკავშირებლადაც საკმარისია word-ის ფაილი გახსნა და სასურველი ტექსტი აკრიბო. დარწმუნებული იყავი, რომ ლიზბეთი აუცილებლად წაიკითხავს, თუმცა სიტყვაძუნწობის გამო შეიძლება პასუხის ღირსად არ ჩაგთვალოს. ტრილოგიას ლაიტმოტივად მიჰყვება ის, რომ სალანდერი ძალიან ჰგავს ასტრიდ ლინდგრენის ნაწარმოების პერსონაჟს – პეპის. ჩემს ყურადღებას სამივე ნაწილში ლიზბეთის სლოგანიანი მაისურები იპყრობს, რომლებიც ძალიან ორიგინალურად გადმოსცემს გოგონას ფიქრებს. წიგნს მეორე მთავარი პერსონაჟიც ჰყავს, რომელიც ლიზბეთთან ერთად იბრძვის სიმართლის დასადგენად და გამოსააშკარავებლად. ეს ჟურნალისტი მიქაელ ბლუმკვისტია. მისი პროტოტიპიც ასტრიდ ლინდგრენის შექმნილია და კალე ჰქვია. არ ვიცი რომელი პერსონაჟი უფრო მომწონს, თუმცა ის ვიცი რომ მიკე ძალიან „მაგარი ტიპია“, ლიზბეთის და მიქაელის ურთიერთობა კი ძალიან უცნაური. თუმცა, ისინი ერთმანეთისთვის ნამდვილად არ არიან გაჩენილები. ამ ორი მთავარი გმირის გარდა საგაში კიდევ ბევრი პერსონაჟია, რომლებზეც ყურადღების გამახვილება ღირს, მაგალითად: ნაძირალა ალექსანდერ ზალაჩენკო, ჟურნალ მილენიუმის მთავარი რედაქტორი ერიკა ბერგერი, სალანდერის ადვოკატი ანიკა ჯიანინი, მეურვე ჰოლგერ პალმგრენი, ჰაკერების რესპუბლიკის წევრები და მრავალი სხვა.

საბოლოო ჯამში, დამაინტრიგებელი, ჩახლართული სიუჟეტი და საინტერესო პერსონაჟები ქმნიან დიდებულ ტრილოგიას. ეს არის ერთადერთი წიგნი, რომლის ხელმეორედ გადაკითხვასაც მომავალში აუცილებლად ვისურვებ, მიუხედავად მისი დიდი მოცულობისა. არ ვიცი რამდენად გემრიელი რეცენზია გამომივიდა, თუმცა იმედი მაქვს, რომ გადმოვეცი ჩემი დამოკიდებულება და ვინმეს მაინც გავუჩინე მილენიუმის საგის წაკითხვის სურვილი.


13 Comments

ნორმალური, ან იქნებ გიჟი ვერონიკა

ვდგავარ ტრანკვილიზატორებით გაჭყეპილი პაციენტებით სავსე პალატაში. ვოცნებობ ჩვეულებრივი ადამიანების გარემოცვაში ვიყო, მაგრამ ასე არ არის. მე გიჟებს შორის ვარ. მე – ერთადერთი ნორმალური. გარეთ ახალი მთვარეა, სავსეზე მეტად ლამაზი. ამ არანორმალურებს დიდი ხანია ძილი მოერიათ. მხოლოდ ერთს არ სძინავს – ჩემგან ოციოდე საწოლით დაშორებულ გოგონას, რომელიც 24 წლის ძლივს იქნება. პირველად რომ მოიყვანეს აქ, სახტად დავრჩი. ნეტავ, რამ უბიძგა ასეთ ახალგაზრდა და ლამაზ გოგონას სიკვდილისაკენ? დავინახე თუ არა, ჩემი შვილი გამახსენდა. მანაც რომ მსგავსი რამ ჩაიდინოს, ნუთუ გადავიტან? მოგვიანებით გავიგე, რომ ვერონიკა ჰქვია. ლამაზი სახელია… თვითონაც ასეთივეა, მაგრამ მაინც…. სიკვდილს ჩახედა თვალებში. საწყალი დედამისი, ალბათ, როგორ ჯავრობს. გოგონას დღეები დათვლილია. ნეტავ, ახლა რატომ ფხიზლობს? იქნებ იმიტომ, რომ განსხვავდება სხვებისგან? იქნებ სულაც არ არის გიჟი? თავის მოკვლა სცადა, მაგრამ ეს ხომ არ ნიშნავს რომ ამათნაირია. მხოლოდ ახლა ვხვდები რომ წიგნში რაც წავიკითხე ვერაფერი გამიგია. მთელი ყურადღება ვერონიკასკენ მქონდა გადატანილი. გოგონა დგება და შეუმჩნევლად ცდილობს გარეთ გასვლას. მე, რა საკვირველია, საწოლში დაბრუნებისაკენ მოვუწოდებ, ის ჩემთან საუბრის გაბმას ცდილობს. თავიდან ვცდილობ არ ავყვე, მერე ისევ მახსენდება რომ ვერონიკა საოცრად გავს ჩემს შვილს და მის მიმართ ლმობიერი ვხდები. ვეუბნები, რომ კარი ჩაკეტილი არ არის, გარეთ გასვლის ნებაც დავრთე. გოგონა ერთიანად ცახცახებს, არ ვიცი ცივა თუ გული აწუხებს. ამ დროს მიმხელს, რომ პიანინოზე დაკვრა უნდა. როგორც კი ჩემგან თანხმობას იღებს, თავს მკერდზე მაყრდნობს და გაუბედავად იწყებს ქვითინს. თანდათან უფრო ემგვანება ჩემს გოგონას. მას სიცოცხლე მოუნდა, მაგრამ გვიანია, ადრევე ჩაკლა საკუთარ თავში საინტერესო და გიჟი ვერონიკა. ფეხზე ვაყენებ და ხელმოხვეულს მიმყავს კარამდე. ვაცილებ. კარს ვხურავ. ამ არანორმალურებს ერთხელ კიდევ ვზვერავ. წიგნს ხელში ვიღებ და კითხვას ვაგრძელებ. დერეფანში ფეხის ხმა წყდება. ვერონიკას თითები პიანინოს კლავიშებს ეხება და მთვარის სონატის ამაღელვებელი მელოდია ჩემამდე აღწევს.

მე – როგორც ექთანი,

პაულო კოელიოს წიგნიდან “ვერონიკამ სიკვდილი გადაწყვიტა


17 Comments

მიდი, ჰკითხე ალისას

Image

დღეს მინდა ვისაუბრო წიგნზე, რომელსაც არ დაუპყრია სრულიად ბლოგოსფერო და ბევრისთვის უცნობიც არის. ასე რომ, ვეცდები არ „ვისპოილერო“ და წინასწარ არ გავთქვა ყველაფერი.

მიდი, ჰკითხე ალისას“ 70-იან წლებში მცხოვრები ნარკომანი გოგონას დღიურია, ჩვენ არ ვიცით ამ წიგნის პერსონაჟის პროტოტიპი ერთი ადამიანია თუ რამდენიმე, გაურკვეველია მისი სახელი და გვარი, თუმცა ნათელია ყველაზე საინტერესო დეტალები. ეს ნაწარმოები ნამდვილად ვერ გადაჭრის ნარკომანიის პრობლემას, მაგრამ დაგვაფიქრებს და შეიძლება გარკვეული დასკვნებიც გაგვაკეთებინოს. მოკლედ, წიგნში კარგად არის გამოხატული პრობლემები, რომლებიც თავს იჩენს 13-დან 19 წლამდე ანუ ასახულია მშობლებისა და შვილების ურთიერთობა, მეგობრების გარეშე ყოფნისგან გამოწვეული სევდა, თინეიჯერული სიყვარული, წამალდამოკიდებულება და საკუთარი თავის დამარცხების მცდელობა. „ალისა“ არის გოგონა, რომელიც შემთხვევით ააცდინეს გზას და მთელი ცხოვრება დაუნგრიეს. ამ პერსონაჟში მომწონს ის, რომ მუდამ ცდილობდა ჭეშმარიტებისკენ გადახვევას და გამოჯანმრთელებას, არ მოსწონდა ის რასაც აკეთებდა და სიბინძურედ ეჩვენებოდა, ჰქონდა ოცნებები ანუ ცხოვრება საყვარელ ადამიანთან ერთად, სოციოლოგიაში გარკვევა და მორალურად დახმარება იმ ბავშვებისა, რომლებზეც საკუთარი გამოცდილების გამო გული შესტკიოდა. რა არ მომწონს ამ პერსონაჟში? არ მომწონს, ის რომ ყველა თინეიჯერივით ფეხებზე იკიდებს მშობლების აზრს, არადა ამ შემთხვევაში დედამისი ყოველთვის სწორ რჩევებს აძლევდა. გული მწყდება იმაზე, რომ ვერ მოახერხა საკუთარი თავის დამარცხება.

არ მიყვარს უზარმაზარი თემების წერა, ამიტომ ბევრი რომ არ გამიგრძელდეს ვიტყვი ერთს. ჩემი დიდი სურვილია გავარკვიო რა მოხდა „ალისას“ უკანასკნელი ჩანაწერიდან იქამდე, რაც ეპილოგში წერია. მაინტერესებს, როგორ შეიცვალა ყველაფერი ასე რადიკალურად. ამისთვის კი ზუსტად ვიცი რა უნდა გავაკეთო. უნდა გავესაუბრო ბეატრის სპარკსს, სანამ მომკვდარა, რადგან ის არის ფსიქიატრი და დღიურიც სწორედ მან გამოსცა თავისი პაციენტის მონათხრობის საფუძველზე. თუ ბეატრისი მოკვდა ალინ პეის ნილსენს მაინც გავესაუბრები, ის ჟურნალისტია და ბევრი რამ იცის, რადგან წიგნის ავტორისგან ინტერვიუ აქვს აღებული. ასე რომ, მზად ვარ ბევრ რამეზე წასასვლელად იმის სანაცვლოდ, რომ ბოლოს და ბოლოს “მივიდე და ვკითხო ალისას”.